Pulsoksymetry zastosowanie


Pulsoksymetr UT100 pozwala na pomiar wartości nasycenia krwi tlenem [SpO2] oraz pulsu [PR] poprzez przesyłanie dwóch wiązek światła o niskim natężeniu, jednej czerwieni i jednej podczerwieni, przez tkankę ciała, w kierunku fotodetektora. Bazując na prawie Lamberta-Beera, absorpcja światła przez daną substancję jest wprost proporcjonalna do jej gęstości i koncentracji. Kiedy światło określonej długości fali jest emitowane na tkankę ludzką, intensywność mierzonego światło po absorbcji, odzwierciedlonego i osłabionego w tkance może odzwierciedlać strukturę tkanki, przez którą przeszło światło.

Identyfikacja pulsu jest realizowana przy użyciu techniki pletyzmograficznej, natomiast pomiar wysycenia hemoglobiny tlenem jest określony z wykorzystaniem zasad oksymetrii spektrofotometrycznej. W trakcie pomiaru, siła sygnału wynikająca z każdego źródła światła zależy od koloru i grubości tkanki ciała, umiejscowienia czujnika, natężenia źródła światła oraz absorbcji krwi tętniczej i żylnej w tkance ciała.

Pulsoksymetr przetwarza opisane sygnały oddzielając parametry niezależne czasowo (grubość tkanki, kolor skóry, natężenia światła, krew żylna) od parametrów zależnych czasowo (objętość tętnicza oraz SpO2) by zidentyfikować puls i wyliczyć saturację funkcjonalną. Wyliczenie saturacji / wysycenia tlenem przez pulsoksymetr jest możliwe, ponieważ krew wysycona tlenem przewidywalnie absorbuje mniej czerwonego światła niż krew z ograniczoną zawartością tlenu.

OSTRZEŻENIE! Jako, że pomiar SpO2 zależny jest od pulsującego łożyska naczyniowego, jakikolwiek stan, który ogranicza przepływ krwi taki jak użycie mankietów do pomiaru ciśnienia krwi oraz skrajne wartości systemowego oporu naczyniowego mogą spowodować niemożliwość dokładnego wyznaczenia wartości pulsu i SpO2. Pulsoksymetr jest urządzeniem wspomagającym, wyniki powinny być interpretowane wyłącznie w konsultacji z lekarzem.

* SpO2 jest ważnym parametrem fizjologicznym odzwierciedlającym funkcje oddechowe i wentylacyjne. Właściwe stosowanie pulsoksymetru i monitorowanie SpO2 umożliwia znalezienie pacjentów narażonych na hipoksję

Czynniki wpływające na dokładność pomiaru SpO2 (czynniki zakłócające)

- wewnątrz naczyniowe barwniki takie jak indocyanine green lub methylene blue.

- wystawienie się na mocne naświetlanie takie jak lamp chirurgicznych, lamp bilirubinowych, świateł fluoroscencyjnych, lamp na podczerwień lub bezpośrednich promieni słonecznych.

- naczyniowe barwniki lub zewnętrznie używane kolorowe kosmetyki takie jak lakier do paznokci lub kosmetyki do ciała.

- nadmierny ruch pacjenta.

- umieszczenie czujnika na kończynach z jednoczesnym pomiarem ciśnienia krwi przy pomocy mankietu, cewnikiem żylnym lub linią naczyniową.

- wystawienie na działanie wysokiego ciśnienia tlenu.

- występowanie okluzji żylnej.

- skurcz naczyń krwionośnych spowodowany hiperkinezą lub spadkiem temperatury ciała.

Czynniki powodujące niski poziom mierzonego SpO2 (czynniki patologiczne)

- hipoksemia, funkcjonalny brak HbO2.

- pigmentacja lub nienormalny poziom oksyhemoglobiny.

- nienormalne zmiany oksyhemoglobiny.

- choroba methemoglebinemia.

- okluzja żylna niedaleko czujnika.

- oczywista pulsacja żylna.

- zmniejszanie skrajnej pulsacji żylnej.

- skrajna dostawa krwi nie jest wystarczająca.


© 2014 Dariusz Wieczorek. Wszystkie prawa zastrzeżone.

Materiały zamieszczone na portalu są ograniczone prawem autorskim oraz innymi prawami.

Treść może być kopiowana wyłącznie za zgodą autora z przywołaniem danych autora oraz linku bezpośredniego do materiału źródłowego.